honestare

honestare [CL] 1 to honour. b to treat w. honour or respect. c to cause to be honoured. V. Fridesw. B 2 (v. frequentatio 2); ab ‥ honor, honestus, ‥ honeste ‥ et ‥ honestas ‥ et ~o Osb. Glouc. Deriv. 270.  b 1357 (v. dehonestare 1b).  c cur non attendit infelicissima caro quam nobilem et quam necessarium sibi habeat hospitem [i. e. animam], cujus beneficiis sustentatur, regitur, et ~atur P. Blois Ep. 11. 34; actus talis [i. e. carnalis] non potest esse meritorius nisi bona matrimonii illum actum ~ent, que sunt fides et proles et intentio fidei servande vel prolis procreande Holcot Wisd. 157. 2 to make honourable or decent, give an appearance of respectability to. bursa purgat meretrices / et honestat saltatrices Walt. Wimb. Van. 65. 3 to beautify, adorn. subdiaconum oportet ‥ vestire et ~are altaria Egb. Pont. 10; Gros. Ep. 57 (v. decoratio). 4 to settle (dispute) honourably. omnes cause ‥ discutiende sunt a judicibus et ‥ cum equalitate discernende, vel, si facultas admiserit, potius pace ~ande (Leg. Hen. 3) GAS 547.