homunculus
homunculus, a little man, manikin
hŏmuncŭlus, i, m. dim. [homo],
- a little or weakly man, a manikin: hui, Homunculi quanti estis! Plaut. Rud. 1, 2, 66 (154); id. Capt. prol. 51; cf. id. Trin. 2, 4, 90 (491): hem! nos homunculi indignamur, si quis, etc., Sulpic. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4: neque tam desipiens fuisset, ut homunculis similem deum fingeret, Cic. N. D. 1, 44, 123: ut homunculus unus e multis, etc., id. Tusc. 1, 9, 17; cf.: humilis homunculus, id. ib. 5, 23, 64; Ap. Met. 9, 12, 11.
homunculus, ī, m. (Demin. v. homo, s. Prisc. 3, 34), ein Menschlein, bes. als armes, schwaches Geschöpf, ein armer (schwacher) Mensch, armes (schwaches) Erdenkind (im Ggstz. zur vollkommenen Gottheit usw.), Plaut., Cic. u.a.: belli homunculi (Leutchen), Varro sat. Men. 333 (bei Gell. 13, 11, 3).
me tantillum ~um
quid nos ~i ‥ melius excogitare poterimus quam ut ‥ ?
post generalem qui omnibus ‥ ~is constat transitum
homulis
non est quod gemine nature giganti miles ~us valeat coequari
miser homuncule, dic unde tumeas
de illorum comparatione contribulum meorum quasi omuncula
brutum illud ~orum [sc. Albigensium ] genus
~us, parvus homo, quod et homululus dicitur
apparuerunt ei ~i duo stature quasi pygmee
hic ~us,a lytyl man ‥ hic omunculus,a duorow
homunculus ī, m dim.
- homo, a little man, manikin: unus e multis.