iactator
jactātor, ōris, m. [iacto],
- one who makes an ostentatious display of himself, a boaster, braggart: rerum a se gestarum, Quint. 11, 1, 17: civilitatis, Suet. Claud. 35; Stat. Th. 6, 837; Gell. 18, 4, 1.—Poet., with inf.: ille sub hiberno somnos educere caelo Jactator, he boasts, Sil. 11, 403.
iactātor, ōris, m. (iacto), der Prahler mit etwas, rerum a se gestarum, Quint. 11, 1, 17: civilitatis, Suet.: proprii honoris, Claud. – m. Infin., ille sub hiberno somnos educere caelo iactator, Sil. 11, 404.
Falsa moneta tradita de armariis magistro J. de Acheriis xv. Decembris 1362. pro Jactatoribus Cameræ faciendis mille. Item tradidi eidem cl. Jactatores argenti ad pilam Turon. et cl. alios Jactatores argenti ad scutum cum fol. liliiOccurrit rursum ibid. fol. 58. v°. Vide infra Jactus 8.