iactantia
iactantia, a boasting, display, ostentation
jactantĭa, ae, f. [jacto],
- a boasting, bragging; display, ostentation (post-Aug.): sui, Tac. A. 2, 46: militaris, id. Agr. 25: frivola in parvis, Quint. 1, 6, 20; 9, 2, 74: partim jactantia ingenii, ut res cito accepisse videantur, id. 12, 8, 3: privatae studere, Plin. Ep. 1, 8, 13; id. Pan. 38, 4.
iactantia, ae, f. (iacto), I) aktiv = das Anpreisen, Lobpreisen, eitle Zur-Schau-Tragen, das Prunken mit usw., sui, Tac. ann. 2, 46. Lampr. Alex. Sev. 63, 5: ingenii, Quint. 12, 8, 3: Plur. hominum iactantiae, die Lobpreisungen, Itin. Alex. 41 V. – II) passiv u. medial: a) passiv, das Gerühmtwerden, der gezollte Beifall, das gezollte Lob, iact. privata, Plin. ep. 1, 8, 13. – b) medial, das Sich-Rühmen, das Prahlen, Prunken, die Prahlerei, Ruhmredigkeit, die Prahlsucht, ambitio et iact., Plin. pan.: iact superbiens, Augustin.: opinio iactantiae, Quint.: iact. inanis, Quint.: iact. absurda sinistraque, Pacat. pan.: ambitiosa in loquendo iact., Quint.: frivola in parvis iact., Quint.: verborum iact., Wortprunk, Tac.: Plur., vaniloquentiae et iactantiae barbari, Iul. Val. 2, 25. p. 89, 23 Kuebler.
- 1. het aanprijzen [sui zelfverheerlijking; privata];
- 2. het pralen, opschepperij, grootspraak.
īactantia ae, f
- iacto, a boasting, display, ostentation: militaris, Ta.: verborum, Ta.