ignicomus
ignĭcŏmus, a, um, adj. [ignis-coma],
- fieryhaired: sol, Aus. Ep. 7, 9: leo, Nemes. Cyneg. 214; cf. preced. art.
īgnicomus, a, um (ignis u. coma), mit feurigem Schweife-, mit feurigen Strahlen versehen, feuerfarbig, leo, Nemes. cyn. 214: sol, Auson. epist. 7, 8. p. 164 Schenkl.
angelus ignicomis nam scandit sanctus ab astris
Aman super Mardocheum ~is mortiferae vexationis furcis stimulabatur, quibus ipse postmodum insperate vinctus suspenderetur [cf. ]Esth. iii–vii
si quis vero invidus ~is philargyriae flammis accensus
ave, fornax, in qua flagrat / et flagrando magis fragrat / caritas ignicoma
subsellia cherubyn etherea ac seraphyn ~a
Ne nox atra cadens miseros deprendat inertes, Tradat et Ignicomis illico rite focis.
Sol ignicomus, apud Auson. Epist. 7.