ignifer
ignifer, firebearing, fiery
ignĭfer, ĕra, ĕrum, adj. [ignis-fero], fire-bearing, fiery (poet.).
- I Lit.: aether, Lucr. 5, 459; 490: fulmen, id. 6, 379: lampades, id. 2, 25: axis, Ov. M. 2, 59: sidus, Prud. ap. Symm. 2, 1027: tauri, Val. Fl. 8, 342.—*
- II Trop.: ignifero mentes furiabat in iram Hortatu, Sil. 17, 294.
īgni-fer, fera, ferum (ignis u. fero), Feuer tragend, feurig, aether, Cic. poët. fr. u. Lucr.: axis, Ov.: tauri, Val. Flacc. – übtr., hortatus, Sil. 17, 294.
~eras fulminum coruscationes
igniferum rapuit dum cives sulphur ab ethra
vultibus caecis pietate motus / lumina clara dedit ipse sanctus, / lucida fecit tenebrosa corda / ignifer ille
urticant corda virorum / igniferis facibus
~era tela
pro j ~ero et j disco ferri pro sens’ argenteo viij d.
ignĭfĕr, (13) ĕra, ĕrum (ignis, fero), ardent, enflammé : Lucr. 5, 459 ; Ov. M. 2, 59.
Lapis si mixtam venam habuerit, Ignifer nomen habet.Latinus et Myrsontius pag. 261 :
Termini Tiburtini, Silicei, Tofinei, Igniferi, etc.
īgnifer era, erum, adj.
- ignis+1 FER-, firebearing, fiery: axis, O.