ignitus
ignītus, a, um, P. a., from ignio.
1. īgnītus, a, um (v. ignis), feurig, glühend, liquor, Cic. bei Serv. Verg. Aen. 6, 33: aether, Apul. de mund. 1: sidus, Vopisc. Car. 8, 5: globus iste ignibus lucifer, Chalcid. Tim. 247: lapides, Mart. Cap. 1. § 75: vinum naturā ignitius, Gell. 17, 8, 10: draconis effigies ignitissima, Iul. Val. 3, 56 (31). – übtr., ingenium, Prud. ham. 544: istius verbi ignita vis, Paulin. in Augustin. epist. 121, 18: ille morsus dentis igniti, Sidon. epist. 1, 11, 4: voto pennatior de spe voti ignitior, Itin. Alex. 29 (69). – ➳ Cic. de domo 141 lesen Halm u. Müller nach Konjektur indomito furore, Kayser mit den Handschrn. inito furore.
2. īgnītus, a, um, Partic. b. ignio, w. s.
3. īgnitus, Adv. (ignis), auf dem Wege des Feuers, durch Flammen, Cassiod. var. 3, 47, 5 (Mommsen imitus).
1 ignītus, a, um, part. de ignio || adjt , [fig.] enflammé, ardent, brûlant, vif : Cic. d. Serv. En. 6, 33 ; ignitius vinum Gell. 17, 8, 10, vin ayant plus de feu ; ignitissimus J. Val. 3, 56.
2 ignĭtus, adv., par le feu : Cassiod. Var. 3, 47.