ignobiliter

ignōbĭlĭter, adv., v. ignobilis fin.

īgnōbiliter, Adv. (ignobilis), unansehnlich, auf gemeine Art, pauxilla aedes ign. ad culmen fastigata, Solin. 56, 16: funus ign. est sepultum, Eutr. 7, 23 extr.

ignobiliter [LL] 1 without appropriate honour, unworthily, esp. w. ref. to burial. quos olim sacerdotii gradu non ~iter potitos, fama jam vulgante, conpererat Bede HE III 19 p. 166; s1226 inventus est mortuus, niger et fetens, intestatus et sine viatico salutari et omni honore, et subito ~iter est sepultus M. Par. Maj. III 121; s1217 comes Perticensis et duo alii nobiles ex regno Francorum sepulti sunt ~iter in quodam pomario hospitalis Oxnead 141; tunc ipsi apud Warham per triennium ~iter sepulto [Trevisa:iburied unworþiliche] arriserunt divina miracula Higd. VI 12 p. 34 (cf. W. Malm. Dunst. II 20: tunc quidem sine honore apud Werham sepeliri jusserunt, invidentes scilicet mortuo cespitem ecclesiasticum). 2 dishonourably. positum in monasterio nobili, sed ipsum ~iter viventem Bede HE V 14 p. 313; qui bellica morte magis elegerunt vitam finire quam ~iter vivere Byrht. V. Osw. 456.

ignōbĭlĭtĕr (ignobilis), sans honneur : Eutr. 7, 23.

ignobiliter . adv.
卑賤。鄙然。

Suggest a Translation
See an image