ignominia

ignōmĭnĭa, ae, f. [in - nomen; qs. a deprivation of one's good name, of one's honor as a citizen], disgrace, dishonor, ignominy, esp. as the result of civil or military punishment (class.; in sing. and plur.; cf.: infamia, dedecus, probrum, opprobrium).

• I A legal and military term: censoris judicium nihil fere damnato nisi ruborem affert. Itaque, ut omnis ea judicatio versatur tantummodo in nomine, animadversio illa ignominia dicta est, Cic. Fragm. ap. Non. 24, 9 sq. (Rep. 4, 6 Mos.); Cic. Clu. 47, 130: tu non animadvertes in omnes, sed carpes ut velis, et paucos ex multis ad ignominiam sortiere? id. ib. 46, 129: ignominiae causa post omnes interrogatus, Suet. Claud. 9: nonnullos signiferos ignominiā notavit ac loco movit, Caes. B. C. 3, 74, 1; cf.: qui ignominiā notandos censuerunt eos, si qui militiam subterfugissent, Cic. Phil. 7, 9, 23: mille milites, quia serum auxilium post proelium venerant, prope cum ignominia dimissi, Liv. 3, 5, 15; cf. Suet. Caes. 69: sine ignominia domum reverti, Caes. B. C. 1, 85, 10; cf. id. B. G. 7, 17, 5; id. B. C. 3, 101, 6; Suet. Ner. 39; id. Oth. 9; id. Vesp. 8 al.: ignominiae aut poenae causa ab urbe Roma abesse, Paul. ex Fest. p. 278 Müll.: in omnibus, quibus damnatus unusquisque ignominia notatur, Gai. Inst. 4, 60: ne laboret ignominia, id. ib. 4, 182.—In plur.: variis ignominiis afficere, Suet. Aug. 24: animadversionum et ignominiarum genera, id. Tib. 19. —
• II In gen.
• • • • • α Absol.: maculam atque ignominiam imponere, Lucil. ap. Non. 24, 14: in quibus (civitatibus) expetunt laudem optimi et decus ignominiam fugiunt ac dedecus, Cic. Rep. 5, 4; so with dedecus, id. Div. 2, 9, 22; id. Quint. 20, 64; with infamia, id. Tusc. 4, 20, 45: per summam injuriam ignominiamque, id. Verr. 2, 3, 97, § 226: injuriam sine ignominia imponere, id. Quint. 31, 96: haec insignis ignominia, id. Prov. Cons. 7, 16: ignominiā mortuum afficere, id. Rosc. Am. 39, 113: adjecta quibusdam ignominia, Quint. 3, 7, 20: ad depellendam ignominiam, id. 1, 2, 24: in urbanas tribus transferri ignominiae est, Plin. 18, 3, 3, § 13: gravior omni vulnere, Juv. 8, 210.—In plur.: ut homines castigationibus, reprehensionibus, ignominiis affici se in delicto dolerent, Cic. Tusc. 4, 20, 45: judiciis ignominiisque concisus, id. Phil. 12, 4, 11.—
        • β With gen.: hac tamen una plaga conciderit, ignominia senatus, a disgrace inflicted by the Senate, Cic. Prov. Cons. 7, 16: labes ignominiaque mortis, id. Rab. Perd. 10, 27: ignominia amissarum navium, Caes. B. C. 1, 100 fin.: cum summa ignominia familiae, Nep. Timoth. 4, 1.

īgnōminia, ae, f. (in u. gnomen = nomen), eig. Beraubung des guten Namens; dah. der Schimpf, die Beschimpfung, auch als Strafe, wodurch der zu Bestrafende beschimpft und dem Spotte anderer preisgegeben wird, die Brandmarkung durch Schimpf (namentlich durch den Zensor od. beim Heere durch den Feldherrn), ignominiam accipere, Caes., suscipere, Cic.: ignominiam alci iniungere od. inferre, Liv., od. inurere, Cic.: ignominiam exstinguere, Cic.: ignominiā alqm afficere, Cic.: ignominiā notare, durch Schimpf brandmarken (v. Zensor), Cic., u. milites, Curt.: ignominiam habere, Cic.: ignominia est (es ist schimpflich), m. folg. Infin., Plin. 18, 13: per ignominiam, auf schimpfliche Art, mit Schimpf, Cic.: per ignominiam dimitti, Tac. – m. subj. Genet., senatus, Cic.: mortis, Cic.: m. obj. Genet., familiae, Nep. – Plur., Sicilia tot hominum iniquitates ignominiasque perpessa, Cic. Verr. 3, 64.

ignominia [CL] 1 degradation, loss of position, fortune, or sim.. videsne ‥ ~iam dejectionis meae? ornamentum gloriae meae ‥ abstulisti Gosc. Wulfh. 9; nec multa mora intercesserat quod ipse coepit a sua inopia relevari et in pristinum statum reformari. rediit ergo ad senem grates referens, eo quod ejus consilio a tanta ~ia suae paupertatis erutus esset Alex. Cant. Mir. 32 (I) p. 224; Ixion ‥ regno, ut diximus, prius ditatus, deinde expulsus et pro gloria priori ~iam passus est Alb. Lond. DG 6. 5. 2 loss of good name, disgrace, shame. debet eam [suggestionem peccati] repellere anima sponsa Christi, cogitans quia magna est ~ia illi ut in ejus conspectu appareat fedata delectatione tam turpi Simil. Anselmi 40; ad auctoris sui permanentem vel gloriam extant vel ~iam Gir. EH intr. p. 213; 1305 per inobedientiam, ignominiam, et rebellionem vicecomitum, clericorum et servientium MGL II 91.

ignōmĭnĭa, (8) æ, f. , (in et gnomen = nomen), ignominie, déshonneur, tache, honte, flétrissure, opprobre, infamie, etc. : Cic. Clu. 130 ; Rep. 5, 4, etc. ; ignominia notare Cic. Phil. 7, 23, marquer dʼinfamie || senatus Cic. Prov. 16, flétrissure imprimée par le sénat ; mais rei publicæ Cic. Pomp. 33, honte imprimée à lʼÉtat, cf. Nep. Timoth. 4, 1 ; amissarum navium Cæs. C. 3, 100, 3, navires perdus honteusement || ignominia est, avec inf. Plin. 18, 13, cʼest une honte de.

ignominia , ae. f.
凌辱。失顔。卑辱。

Suggest a Translation
See an image

īgnōminia ae, f

• 2 in+(g)nomen, disgrace, dishonor, ignominy: nominis Romani: nisi honos ignominia putanda est: admonebat conplurīs ignominiae, S.: ignominiā mortuum adficere: gravior omni volnere, Iu.: ignominiis adfici: senatūs, inflicted by the Senate: amissarum navium, Cs.: familiae, N.—As a legal and military term, degradation, infamy, disgrace: censoria, inflicted by a censor: homines ignominiā notati: alqm ignominiā notare, Cs.: milites cum ignominiā dimissi, L.

IGNOMINIA

IGNOMI´NIA[INFAMIA]

Ignominia

See infamia.