immensurabilis
immensūrābĭlis (inm-), e, adj.,
- immeasurable (late Lat.): mensura, Claud. Mam. de Stat An. 2, 4; Hier. Eph. 4, 7.
immēnsūrābilis, e (in u. metior), unermeßlich, Hieron. in Ephes. 4, 7. Cl. Mam. de stat. anim. 2, 4, 1.
unitas Deitatis personarum pluralitate multiplex, numerabiliter es innumerabilis, ac idcirco mensurabiliter ~is et ponderabiliter imponderabilis
laus tua, Domine, supprema precedit, / ‥ / immensurabilis mensuras excedit
habito de ipsa plana musica, que ~is dicitur, nunc est presens intencio de ipsa mensurabili
pausa que finis punctorum dicitur inmensurabilis appellatur
sexta et ultima nullius temporis sed potius ~is appellatur ‥ pausa que ~is dicitur, i. e. finis punctorum, omnes lineas et omnia spatia tangit
immēnsūrābĭlis, e, quʼon ne peut mesurer : Hier. Ephes. 4, 7.