immerito
immerito, undeservedly, unjustly, without cause
immĕrĭto, adv., v. immeritus fin.
immeritō, s. im-meritus.
tum miles Christi nodoso fuste flagella / sustinet immerito constrictus nexibus artis
cum stolidi proceres, qui mundi regna regebant, / martires immerito mulcata carne necarent
quedam mulier conquesta est cuidam sortilege de viro suo quod eam molestabat et hoc inmerito
ut non ~o intellectualis David ‥ carmen funebre et canticum lamentabile ‥ lugubriter componat
multi ‥ solent ‥ a signis sancta illorum [sanctorum ] merita metiri et hoc nec inmerito
sacratiorem ‥ locum fecere; nec inmerito, quia ‥
contigit ‥ quiddam mirabile dictu, quod et incredibile non ~o videatur
quam plures denarios sub colore denariorum nostrorum ‥ a diversis hominibus ‥ extorquendo in nostri scandalum ‥ et contra consuetudinem ‥, unde non ~o conturbamur et movemur(
ex quibusdam ‥ causis ‥ me ‥ non †immerite moventibus
immĕrĭtō (11) (immeritus), injustement : Cic. de Or. 2, 322 ; Suet. Cæs. 55 ; Quint. 10, 1, 116, etc. || -issimo Ter. Phorm. 290.
immeritō (inm-) adv.with sup.
- immeritus, undeservedly, unjustly, without cause: accusare me inmeritissumo, T.: si immerito, si misera, etc.