immeritus
immeritus, undeserving, guiltless, innocent, without fault
- I Act., that has not deserved something, undeserving, guiltless, innocent: delicta majorum immeritus lues, Romane, Hor. C. 3, 6, 1; so of persons, id. ib. 1, 28, 30; Ov. Tr. 2, 274; Quint. 6 praef. § 4; cf. gens, Verg. A. 3, 2: urbes, Ov. M. 12, 550: agni, Hor. S. 2, 3, 211: locus, id. Ep. 1, 14, 12: paries, id. S. 2, 3, 7: vestis, id. C. 1, 17, 28: arbor, Prop. 4 (5), 3, 19: ungues, id. 2, 4, 3 (13).—With inf.: virtus recludens immeritis mori Caelum, Hor. C. 3, 2, 21.—Subst.: inmĕrĭ-tum, i, n., the absence of guilt or desert: cur tu, obsecro, immerito meo me morti dedere optas? for no fault of mine, Plaut. As. 3, 3, 18 (608); id. Men. 2, 3, 25 (375).—
- II Pass., that is not deserved, undeserved, unmerited (much less freq.): laudibus haud immeritis onerare aliquem, Liv. 4, 13 fin.: credulus immerita Phasida juvit ope, Ov. F. 2, 42: opes, Mart. 7, 32, 6: querelae, Val. Fl. 8, 158.—Hence, adv.: immĕrĭto (inm-), undeservedly, unjustly, without cause (esp. freq. with a negative): jam dudum te omnes nos accusare audio Immerito, et me omnium horunc immeritissimo, Ter. Phorm. 290: si praeter opinionem, si immerito, si misera, si ingrata, etc., * Cic. de Or. 2, 79, 322: haud equidem immerito Cumanae carmine vatis Cautum, Luc. 8, 824: ut eos non immerito probaverit sanctissimus censor, with perfect justice, justly, Quint. 4 praef. § 3; so, non immerito, id. 8, 6, 62; 9, 1, 12; 9, 4, 35; 10, 1, 116; Suet. Caes. 55; id. Calig. 10; 51; id. Ner. 13: neque immerito, Ter. Ad. 615; Quint. 7 praef. § 2; 7, 7, 1; 10, 1, 27; 11, 2, 1; 12, 10, 75: nec immerito, id. 2, 8, 1; Sen. Ep. 11 fin.
quam ~us eadem convicia sim perpessus
ledimur omnes, / ledimur inmeriti patimurque indigna priores
a nobis, licet inmeritis, tam corda quam corpora simul aversa sunt
Stigandus presertim, quem potius inmeritum quam emeritum Cantuariensis pallii fibula decorabat, ‥
inmeritum(v.
protinus immeritam sensit regina medelam
pro ~is beneficiorum exhibicionibus
- 1. (poët.) die het niet verdiend heeft (m. inf.) [mori]; onschuldig [gens; agni];
- 2. onverdiend [triumphus; laudes; querelae; immerito meo buiten mijn schuld]; — adv. immeritō onverdiend, ten onrechte; ➤ non -o met recht.
- undeserving, guiltless, innocent, without fault: Delicta maiorum immeritus lues, H.: gens, V.: paries, H.: inmeriti ultor parentis, O.: immeriti mori, who deserve not to die, H.—Undeserved, unmerited: laudes, L.: immeritā ope, O.
-
…eisdem ex locis fere contraria ; ex re, si crudelis, si nefanda, si praeter opinionem, si immerito, si misera, si ingrata, si indigna, si nova, si quae restitui sanarique non possit ;…
Cicero, de Oratore
-
…rudis et imperitas auris ad male audiendum habens et laudis assuetudine contumeliae insolens multo tanta ex animo laborat ea sibi immerito dici, quae ipse possit aliis uere obiectare. quod si forte inepta uidebor et oppido friuola uelle defendere ,…
Apuleius, Apologia
-
…fecerat Ino, seque super pontum nullo tardata timore mittit onusque suum ; percussa recanduit unda. At Venus, inmeritae neptis miserata labores, sic patruo blandita suo est O numen aquarum, proxima cui caelo cessit, Neptune ,…
Ovid, Metamorphoses
-
…supersit. nihil enim longum videri necesse est, in quo, quid ultimum sit, certum est. nec immerito multum ex diligentia partiendi tulit laudis Q. Hortensius, cuius tamen divisionem in digitos diductam nonnunquam Cicero leviter eludit…
Quintilian, Institutio Oratoria
-
…ratione declinari. quare illo intellectu priore et communi nihil non figuratum est. quo si contenti sumus, non immerito Apollodorus, si tradenti Caecilio credimus, incomprehensibilia partis huius praecepta existimavit. sed si habitus quidam et quasi gestus…
Quintilian, Institutio Oratoria
-
…meo casu, cui tamen nihil obiici, nisi quod vivam, potest, at illorum certe, quos utique immeritos mors acerba damnavit, erepta prius mihi matre eorundem, quae nondum expleto aetatis undevicesimo anno duos enixa filios ,…
Quintilian, Institutio Oratoria
-
…poeta sum et ut spero, non humillimi spiritus, si modo coronis aliquid credendum est, quas etiam ad immeritos deferre gratia solet. Quare ergo inquis tam male vestitus es Propter hoc ipsum. Amor ingenii neminem unquam divitem…
Petronius, Satyricon, Fragmenta, and Poems
-
…pecuniam recognovit. Ceterum ipsius urbis pulchritudo ac vetustas non regis modo, sed etiam omnium oculos in semet haud inmerito convertit. Samiramis eam condiderat, non, ut plerique credidere, Belus, cuius regia ostenditur. Murus instructus…
Curtius Rufus, Quintus, Historiae Alexandri Magni
-
…Venusinae plectantur silvae te sospite multaque merces unde potest tibi defluat aequo ab Iove Neptunoque sacri custode Tarenti. neglegis inmeritis nocituram postmodo te natis fraudem conmittere fors et debita iura vicesque superbae te maneant ipsum precibus non linquar inultis teque…
Horace, Carmina
-
…ad Novatum de ira Liber I Exegisti a me. Novate, ut scriberem quemadmodum posset ira leniri, nec immerito mihi videris hunc praecipue affectum pertimuisse maxime ex omnibus taetrum ac rabidum. Ceteris enim aliquid quieti placidique inest ,…
Seneca, De Ira