immerens
immerens, undeserving, innocent
immĕrens (inm-), entis (in tmesi: inque merentes, Lucr. 2, 1104), adj. [inmereo],
- undeserving, not meriting, innocent (poet. and in post-Aug. prose; cf. indignus): triste lignum, caducum In domini caput immerentis, Hor. C. 2, 13, 11; id. Epod. 6, 1; 7, 19; Suet. Tit. 10: quaedam immerentia, innocent, harmless things, Val. Max. 9, 12, 8: inscitum efferre injuriam tibi immerenti, Ter. Hec. 740.—Subst.: im-mĕrens, entis, m., one who is innocent, does not deserve any thing: male mereri de inmerenti inscitiast, Plaut. Curc. 1, 3, 29 (186).— Adv.: immĕrenter (inm-), undeservedly: a Philippo rege temulento immerenter damnata, Val. Max. 6, 2, ext. 1.
im-merēns, entis (in u. mereo), unverdient, unschuldig, v. Menschen, Ter., Nep., Hor. u.a. – v. Lebl., interdum quae immerentia sunt (was keine Schuld daran hat) supremi fati titulum occupant, Val. Max. 9, 12, 8. – Adv. immerenter, Val. Max. 6, 2. ext. 1.
satagite ‥ ut [] denario diurno, cujus me dispensatorem vobis, licet ~tem et indignum, inexhausta ejusdem patrisfamilias munificentia constituit, ‥ respondeatis supply de
immĕrēns, (13) tis (in, mereo), innocent, qui ne mérite pas : Hor. O. 2, 13, 11 ; Suet. Tit. 10 || qui nʼen peut mais : Val. Max. 9, 12, 8 || -rentĕr, sans lʼavoir mérité, à tort : Val. Max. 6, 2, 1.
immerēns (in-m-) entis, adj.,
- undeserving, innocent: dominus, H.: offerre iniuriam tibi inmerenti, T.