immigro
immigro, to remove, migrate, change abode
immī̆gro (inm-), āvi, ātum, 1, v. n. [in-migro], to remove or go into (rare but class.).
- I Lit.: et in domum et in paternos hortos immigrabit, Cic. Phil. 13, 17, 34: in tam insolitum domicilium, id. Tusc. 1, 24, 58: ubi illo (i. e. in aedes) immigrat, Plaut. Most. 1, 2, 23 (106).—
- II Trop.: pleraque (verba) translata: sic tamen, ut ea non irruisse in alienum locum, sed immigrasse in suum diceres, Cic. Brut. 79, 274: nulla res publica fuit, in quam tam serae avaritia luxuriaque immigraverint, Liv. prooem. § 11: posteaque immigravi in ingenium meum, i. e. gave myself up to it (the fig. being taken from a house; v. the passage in connection). Plaut. Most. 1, 2, 55 (138).
im-migro, āvī, ātum, āre (in u. migro), hineinziehen, einziehen, I) eig.: ubi illo immigrat, Plaut.: in domum et in paternos hortos, Cic. – II) übtr.: in ingenium suum, sein eigener Herr werden, Plaut.: ut ea (translata) verba non irruisse in alienum locum, sed immigrasse in suum diceres, keine (Metapher) habe sich am ungehörigen Orte eingedrängt, sondern jede habe die ihr gebührende Stelle eingenommen, Cic.
See: immigrare
immĭgrō, (13) āvī, ātum, āre (in, migro), intr., passer dans, pénétrer [avec in acc.] : Cic. Phil. 13, 34 ; Tusc. 1, 58 || [fig.] sʼintroduire dans : Cic. Br. 274 ; Liv. pr. 11.
immigrō (in-m-) āvī, ātus, āre,
- to remove, migrate, change abode: in domum.—Fig., of words: immigrasse in suum (locum) diceres, i. e. have found their appropriate use.