impetrativus
impĕtrātīvus (inp-), a, um, adj. [impetro],
- obtained by entreaty or vows: augurium, Serv. Verg. A. 6, 190.
impetrātīvus, a, um (impetro), zur Erlangung geeignet, erlangt, augurium, Serv. Verg. Aen. 6, 190.
auguriorum vero alia oblativa sunt, i. e. que non poscuntur; alia ~a, i. e. que optata proveniunt. de ~o Stacius ‘Juppiter omnipotens, nam te pernicibus alis etc.’
confessio est gracie et glorie ~a et per consequens pene ablativa
quoddam enim videtur ~um, quoddam vero conservativum; quoddam ~um alicujus boni novi, quoddam conservativum antiqui
licet pia peccatoris oracio non sit meritoria eterne vite, est tamen quodamodo ~a divine gracie
cum enim quilibet catholicus sit certus quod sit absolute necessarium voluntatem beneplaciti Dei impleri, non oportet orare pro implecione illius, saltem speciem oracionis ~e, cujus videntur esse omnes appeticiones oracionis dominice
impĕtrātīvus, a, um, propre à faire obtenir : Serv. En. 6, 190.