impetrator
impĕtrātor (inp-), ōris, m. [impetro],
- one who obtains, an obtainer (post-class.): beneficii, Cod. Th. 12, 6, 3.
impetrātor, ōris, m. (impetro), der Erlanger, Auswirker, Cod. Theod. 12, 6, 3: veniae deplorator et imp., Augustin. serm. 83, 6.
propter labilem memoriam ~oris
omnes ~ores in curia Romana ecclesiarum, capellarum, beneficiorum ecclesiasticorum
per †interpetratoris [l. impetratoris ] et fundatoris sarculum modum et finem congruos et consonos promulgare
si autem verus possessor negligens fuerit post disseisinam et negligens ~or, patiens et dissimulans injuriam, ‥ non succurritur ei nisi per assisam
si, ut fieri assolet, talem literam [sc. regalem ] prosequi dissimulet ~or
qui warrantizare poterunt inpetratores
impĕtrātŏr, ōris, m. (impetro), celui qui obtient : Cod. Th. 12, 6, 3 ; Aug. Serm. 83, 6.