impio
Could not find impiatae in Logeion dictionaries.
impiatae Verb: perfect passive participle feminine nominative plural, Verb: perfect passive participle feminine vocative plural, Verb: perfect passive participle feminine dative singular, Verb: perfect passive participle feminine genitive singular of impio
impĭo (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. [impius],
- to render impious or sinful, to stain or defile with sin, to pollute (ante- and post-class.): si erga parentem aut deos me impiavi, Plaut. Rud. 1, 3, 8 (192): impias, ere, te! oratorem verberas, id. Poen. 1, 2, 173 (382): cor coinquinatum vitiis, Prud. Hymn. Ant. Somn. 53: cruore humano aspersus atque impiatus, Ap. Met. 1, 18, 13; cf.: reus tot caedibus impiatus, id. ib. 3, 3, 28; thalamos tanto facinore, Sen. Hippol. 1185: oculos, Pacat. Pan. Th. 43.—Pass. impers.: toties Romanis impiatum est, quoties triumphatum, Minuc. Fel. Oct. 25.
impio, āvī, ātum, āre (impius), moralisch beflecken, me impiavi, ich habe gesündigt, Plaut. rud. 191 Sch.: sacra, Min. Fel.: oculos, Pacat.: cor, Prud.: ferrum sanguine, Prud.
See: impiare
impĭō, (16) āvī, ātum, āre (impius), tr., rendre impie, criminel : Pl. Rud. 191 || souiller : Sen. Phædra 1185 ; Eccl.