importune
importune, unsuitably, rudely, violently
importūnē (inp-), adv., v. importunus fin.
importūnē, Adv. (importunus), I) unpassend, immitti (v. einem Verse), Gell.: pugillares repetere, zur Unzeit, Paul. dig. – II) schroff, barsch, rücksichtslos, unverschämt, ungestüm, insistere, Cic.: vexare, Iustin.: importune (unverschämt) precabantur, ut etc., Gregor. dial. 1, 9 med.: importunius alci insultare, Lact.: importunissime facere, Gell.
erat videre eundem hominem ‥ hodie ~e saltantem, modo oportune astantem
sicut zizania in messe triticea ~e oriuntur
id quod habundat in corde eciam ~e plerumque redundat atque resultat in ore
iste est Acteon qui ~e secretis colloquiis prudentium se ingerit
cum unicus germanus, quem subnixis precibus unius noctis intercapedinem ~e poposcerat, obtemperare pertinaciter reluctaretur
inportune,gemalice
si penitere nolunt et tamen absolutionem inportunius querunt
adhortantes quatinus ‥ inportune et oportune agendum non differas(
argue, obsecra, increpa oportune ~e, id est, quacumque oportuna inportunitate
insta oportune ~e Britoni super epistolis B. Jeronimi
attrahere debent alios ad cultum religionis, ut instent opportune †importunie [v. l. importune ]
mercatoribus ‥ de manu regis pecuniam suam ~e oportune postulantibus
importūnē (importunus), mal à propos, à contretemps, à tort : Gell. 10, 16, 18 || rudement, violemment, cruellement : Just. 42, 1, 3 || -tunius Lact. Inst. 5, 2 ; -issime Gell. 20, 6, 14.
importūnē (inp-)
adv.
- importunus, unsuitably, rudely, violently: insistere.