impositor
impŏsĭtor (inp-), ōris, m. [impono],
- one who applies a name to a thing, Varr. L. L. 7, § 2 Müll.
impositor, ōris, m. (impono), einer, der sich einen Namen beilegt, Varro LL. 7, 1 u. 2.
primo ‥ significat imposicionem ordinis policie, secundo ~orem ipsius
solvit sex solidos octo denarios ~oribus vel assisoribus assise cerevisie
falsorum criminum ~ores
significacio advenit voci ab extrinseco ab ~ore; quia enim ~or imponit vocem ad representandum talem rem, ideo hoc significat
attribuunt sancti Patri potenciam, Filio sapienciam, et Spiritui Sancto benevolenciam, et hoc est ex proprietate rei, non solum sicut Magister sentenciat [cf. ], ne Pater crederetur impotens propter senium, Filium insipiens propter juventutem, et Spiritus Sanctus malevolus propter hoc quod post procedit tercius in ordine. si enim ~ores nominum hec intendebant, hoc fuit valde secundarie, primo et principaliter notantes proprietates personales suppositasSent. I 34
non enim foret tunc fides adhibenda ~oribus terminorum
si sis mercator, nummorum marsupiator, / et varius rerum variarum venditor, emptor, / non sis impositor; emptoribus esto fidelis
impŏsĭtŏr, ōris, m. (impono), celui qui dénomme : Varro L. 7, 1.
Cum civitas Placentina et peste et fame periret propter aquarum retentionem per Durindanum et Antognatium Colam, Impositores aquarum fluminis Trebbiæ pro magnifica communitate nostra, etc.Et col. 977 :
Manfredus ipse una cum Impositoribus aquarum ausus est Placentiam intrare cum equis quadraginta, etc.