impostor
impostor (inp-), ōris, m. [impono, II. B. 3.],
- a deceiver, impostor (post-class.; cf.: planus, sycophanta), impostores aut mendaces aut litigiosi, Dig. 21, 1, 4, § 3; Hier. Ep. 38 fin.; 54, 5; Paul. Nol. Carm. 21, 338.
impostor, ōris, m. (= impositor, v. impono), der Betrüger, Ulp. dig. 21, 1, 4. § 2. Hieron. epist. 38, 5 u. 54, 5.
†inposterem,bisuuicend
hic ~or, -ris, ille qui aliquid perverse agit
nos ~ores [(v. l. apostatas ], hypocritas, hereticos conclamantes
reducens in viam justitie quos inde versutus ~or abduxerat
quidam ~or, habens in corpore et membris, sc. in latere, manibus, et pedibus, quinque vulnera Crucifixionis
[imperator ] a domino rege, quasi ~or prodigialis, pecuniam extorsit
illi, quos hactenus nominavimus pastores, sed jam ~ores et Antichristi precursores nominandi
quod ista nescio quis ~or et calumniator non viderit?
in principalem autem totius malicie machinatorem illum et verissimum ‥ fabricatorem et ‥ ~orem ‥ est vindicatum
nec modo, ut ~or astruit, incipimus talia impugnare
David ‥ proprie nacionis ~or, ingratissimus proditor, werre auctor, ‥ captus est
‘melior est puer pauper et sapiens rege sene et stulto qui nescit previdere †impostorem’ [] : in posterum Eccles. iv 13
impostŏr, ōris, m. (impono), imposteur : Ulp. Dig. 21, 1, 4, 2.