impostura
impostūra (inp-), ae, f. [impono, II. B. 3.],
- deceit, imposture (late Lat.), Dig. 47, 20, 3; Treb. Gall. 12; Coll. Mos. et Rom. Leg. 2, 1.
impostūra, ae, f. (= impositura, v. impono), die Betrügerei, Fälschung, Treb. Poll. Gallien. 12, 5. Ulp. dig. 47, 20, 3. § 1. Cypr. epist. 49, 2. Augustin. enarr. in psalm. 33. serm . 2. § 14 u.a. Eccl.
millenis exemplorum formulis sine ~ae et falsitatis frivolo prolatis
mirum si ‥ virum ‥ eruditionis eximiae talis ~a latuit
mulieri ergo peccatum est ut non sit subdita viro suo; ~a est ut superponatur servus domino, uxor viro
vereor ne ‥ prurientis conscientie ~a mihi ‥ obnubilet serenissimam Christi faciem
patuit universis pontificis animum nullatenus fraudis ~a caruisse
inposture zizanio
fraus, inpostura, pervertunt omnia jura
o qualis informacio noviciorum talem inpingere fratribus ~am, quia dicis quod “aliis se preferunt”, imponis in his verbis jactanciam
per taurum quoque immanissimum inpostura [v. l. in pastura ] Judeorum necatum nec potentium resuscitare, sed postea per beatum Silvestrum suscitatum, multorum est fides Christianorum roborata
si de singulis queras inposturis, racio tam probabiliter presto est ut arguere possit videns evangelium falsi
~as [sc. Roberti Bugre ] melior est silere quam explicare
clarescentibus culpis suis, quas melius estimo reticere quam explicare
ut laicus ‥ predicaret et corda et aures tot populorum ad suas ~as inclinaret
ave, que nos a draconis / imposturis et leonis / eruisti rabie
impostūra, æ, f. , imposture : Ulp. Dig. 47, 20, 3 ; Eccl.
Ulp. Dig. 47. 20. 3.