improvide
improvide, recklessly, improvidently
imprōvĭdē (inpr-), adv., v. improvidus fin.
imprōvidē, Adv. (improvidus), unvorsichtig, Liv. 27, 27, 11. Colum. 6, 17, 1. Curt. 3, 11 (27), 8 u. 4, 16 (62), 17.
quia tamen brevia nostra predicta a curia nostra inprovide emanarunt vobis mandamus ‥ quia brevia nostra in cancellariam nostram ‥ mittatis
predictus B. pipam illam tam negligenter et ~e cariavit quod oleum in eadem pipa existens ‥ totaliter emanavit
imprōvĭdē (14) (improvidus), inconsidérément : Liv. 27, 27, 11 ; Curt. 3, 11, 8 ; Col. Rust. 6, 17, 1.
imprōvidē
adv.
- improvidus, recklessly, improvidently: se in praeceps dare, L.