improsper
improsper, unfortunate, unprosperous
improsper (inpr-), spĕra, ĕrum, adj. [2. in-prosper],
- unfortunate, unprosperous (post-Aug.): fortuna, Tac. A. 3, 24: moles insidiarum, id. ib. 14, 65: multa claritudine generis sed improspera, id. ib. 4, 44.—Adv.: improspĕrē, unfortunately: cessit, Col. 1, 1, 16; Tac. A. 1, 8; Gell. 9, 9, 12.
im-prōsper, a, um (in u. prosper), unglücklich, ungünstig, claritudo, Tac.: fama, Tac.: partus, Gell. – m. Dat., quod esset improsperum rei publicae, Schol. Bob. ad Cic. Mil. 38. no. 2. p. 290, 20 B.
improsper, (14) ĕra, ĕrum (in, prosper), qui ne réussit pas, malheureux : Tac. Ann. 3, 24 ; 14, 65.
imprōsper (in-p-) era, erum, adj.,
- unfortunate, unprosperous: fortuna, Ta.: Claritudo generis, Ta.