inaniloquus
ĭnānĭlŏquus, a, um, adj. [inanis-loquor],
- that talks in vain, Plaut. Ps. 1, 3, 24 (253) Ritschl N. cr.; cf. inaniloquus κενολόγος, Gloss. Philox.
ināniloquus (inanilocus, inanilogus), a, um (inanis u. loquor), vergeblich redend, Plaut. Pseud. 255 zw.
ĭnānĭlŏquus, ī, m. , celui qui tient des propos futiles : Pl. Ps. 256.