inaniter
inaniter, vainly, idly, uselessly
ĭnānĭter, adv., v. inanis fin.
ināniter, Adv. (inanis), a) eitel, grundlos, unbegründet, Catull., Hor. u. Cic. – b) nutzlos, vergeblich, exercere artes, Ov. met. 2, 618. – c) eitel, eingebildet, s elbstgefällig, großmäulig, Cic. Tusc. 4, 13. Amm. 16, 4, 2: inaniter arrogans, ein schreckliches Großmaul, Gell. 9, 11, 6.
superstitiosos dat intelligi qui ~iter semper verentur
paternam de die in diem consolationem ~iter expectavimus
[copia disputandi ] nuditate verborum diu ~iter et aures occupavit et tempora
quum ‥ cadaver agnovisset, prae nimio dolore ~iter Grecis conviciabatur
qui trocos scutice jocoso verbere / solent inaniter in orbes cogere
si ‥ exterior pretioso indumentorum comptus ornatu saeculariter gloriatur, frustra interior de pulchritudine propria ~iter gratatur
frustra de fide catholica ~iter gloriatur
‘omnia cornua peccatorum’ quibus ~iter extolluntur ‘confringat’
Deus ‥ ~iter gloriantibus resistit
tanquam jam sedeat in regni solio ~iter gloriatur
non ~iter incepta, utiliter inventa, utilius servata est
cum ‥ multas ‥ promissiones ‥ multis ~iter emisisset
[canes ] ~iter pascendo omnem substantiam perdidit
legati ~iter revertentes
de ‥ beluis ‥ †quae [l. quas ] ‥ fuisse quondam poetae ‥ in suis litteraturis ~iter depingunt
ĭnānĭter (15) (inanis), sans fondement, sans raison : Cic. Tusc. 4, 13 || inutilement : Ov. M. 2, 618.
ināniter
adv.
- inanis, vainly, idly, uselessly: exsultare: pectus angere, H.