inanimus

ĭnănĭmus, a, um, adj. [2. in-animus],

• lifeless, inanimate (class.; cf. Madv. ad Cic. Fin. p. 534): cum inter inanimum et animal hoc maxime intersit, quod inanimum nihil agit, animal agit aliquid, Cic. Ac. 2, 12, 37; cf.: inanimum est omne, quod pulsu agitatur externo; quod autem est animal, id motu cietur interiore et suo, id. Tusc. 1, 23, 54: cujusque generis vel inanimi vel animantis origo, id. ib. 5, 24, 69; id. Rep. 6, 26: res (opp. quodque animal), id. Div. 2, 47, 98: natura, id. N. D. 2, 30, 76: muta atque inanima, id. Verr. 2, 5, 67, § 171; so with muta, id. N. D. 1, 14, 36; Tac. A. 4, 69 fin.: omnes res, animantes et inanimae, Auct. Her. 4, 48, 61; 4, 53, 66; cf.: ex mutis animalibus aut inanimis, Quint. 5, 3, 23: satiati caede animantium, quae inanima erant, etc., Liv. 41, 18, 4.

in-animus, a, um (in u. anima), unbelebt, unbeseelt, leblos (Ggstz. animatus, animans), Cornif. rhet., Cic. u.a. – neutr. subst., cum inter inanimum et animal hoc intersit, quod etc., Cic.: u. so Plur. inanima, Ggstz. animata, animantia, Cic. u. Lact.; Ggstz. animalia, Liv. 21, 32, 7 (s. oben inanimalis).

inanimus [CL] , inanimate, not endowed with life or soul. cum [anima] plures potentias habeat, ea ejus inter dignissimas est quod sibi concors est corporibusque idem inferre gaudet et secundum hoc quod partes corporis harmoniatas videt, suas in eis potentias exercet. unde fit ut hoc quoque animare non cesset, illud vero ~um diutius relinquat Adel. ED 27.

ĭnănĭmus, (13) a, um (in, anima), inanimé : Cic. Ac. 2, 37 ; Rep. 6, 26 ; Nat. 2, 76 ; Verr. 2, 5, 171 ; Liv. 41, 18, 4.

inanimus adj.

• 2 in+anima, lifeless, inanimate: inanimum est omne, quod, etc.: natura.