inanio
Could not find inanitur in Logeion dictionaries.
inanitur Verb: present passive indicative 3rd singular of inanio
ĭnānĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. [inanis],
- to make empty, to empty out, evacuate (poet. and in post-Aug. prose): hoc ubi inanitur spatium, etc., Lucr. 6, 1005; cf.: locus inanitus magis ac vacuatus, ib. 1025: herbacea arefacta per se inanit alvum, Plin. 20, 3, 8, § 14: vesicas (polium), id. 21, 20, 84, § 146: corpora (luna, opp. implet), id. 2, 98, 99, § 122.—Part. as subst.: ĭnānītum, i, n., vacancy, emptiness (opp. plenum), Tert. Res. Carn. 4.
in-ānio, īvī, ītum, īre (inanis), I) leer machen, ausleeren (Ggstz. implere), spatium, Lucr.: alvum, Plin.: vesicam, Plin. – Partiz. subst., inānītum, ī, n., das Leere (Ggstz. plenum), Tert. de res. carn. 4. – II) übtr., entkräften, fortia mortis, Commodian. apol. 312.
See: inanire
ĭnāniō, (15) īvī, ītum, īre (inanis), tr., rendre vide, vider : Lucr. 6, 1005 ; Plin. 20, 14.