1 incausatus
v. incausare
2 incausatus
[cf. 2 in- + causare]
, (phil.) that is not caused, (as sb. n.) the first cause.
si materia esset ~a, duo essent ~a; set ~um est ab eterno; quare duo essent ab eterno, quod est impossibile
[Bacon XIII 50]; processio multitudinis ab unitate satis parum facit ad intentum. quod enim ex uno causato impossibile sit unum aut multa procedere, facile erit demonstrare, sed qualiter ex uno primo benedicto ~o fiat multitudinis processio videre non est facile
[Siccav. PN 91]; [Duns Ord. I 107 (v. identitas 1a)]; quia essencia prima esset ~a
[Id. Prim. Princ. 785]; accipio aliquid quod non ponis causari a Deo, et quero utrum sit causatum aut ~um
[Ockham Quodl. 216]; quilibet citra Deum est causatum, et ipse solus ~us
[Bradw. CD 151A]; non est alia veritas ~a nisi una que causat omnem veritatem causatam
[Wycl. Act. 87].