incaute
incaute, incautiously, inconsiderately, recklessly
incautē, adv., v. incautus fin.
incautē, Adv. (incautus), unbehutsam, unbedachtsam, unvorsichtig, sorglos vor Gefahr, arglos, verb. inc. et stulte, Cic.: inc. et nimis fortiter, Plin. ep.: inc. et od. atque inconsulte, Quint. u. Liv.: inc. apud alqm esse, Plin. ep. – Compar., paulo incautius custodias in muro dispositas videre, Caes.: incautius sequi, Caes. – Superl., se ipsos incautissime prodere, Augustin. de mor. Manich. extr.
dum ~ius forte noctu in glacie incederet
ne rari germinis seminaria ponderosis pedibus ~e calcantes deprimant
j masuram ‥ de firma regis, quam ~e accepit
Henricus de B. ~e fugiens captus ‥ est
incautē (12) (incautus), ¶ 1 sans précaution, imprudemment : Cic. Att. 7, 10 || -tius Cæs. G. 7, 27, 1 ; C. 3, 24, 2 ; -issime Aug. Mor. 2, 20, 74 ¶ 2 sans se surveiller, avec du laisser-aller : Plin. Min. Ep. 1, 15, 4.
incautē adv.with comp.
- incautus, incautiously, inconsiderately, recklessly: stulte omnia et incaute: pugnare, L.: incautius custodiae dispositae, Cs.: murum incautius subit, L.