incenatus
in-cēnātus (in-coen-), a, um, adj. [2. in-cenatus],
- that has not dined or eaten, dinnerless, hungry, fasting (ante- and postclass.): bibat aquam mulsam, cubet incenatus, Cato R. R. 156, 4: superi incenati sunt, et cenati inferi, Plaut. Aul. 2, 7, 6 (368): senex, id. Cas. 4, 2, 9 (788); cf.: incenis: pridie incenato dare medicamenta, Scrib. Comp. 140.
in-cēnātus, a, um, noch nicht gespeist habend, hungrig, Plaut. Cas. 776 u. 788; Pseud. 846 u.a. Cato r. r. 127, 2 u. 156, 4. Scrib. Larg. 140. Vulg. Daniel 6, 18.
unsowped , ~atus, incenis
incēnātus, (14) a, um, qui nʼa pas dîné : Pl. Ps. 846, etc. ; Cato Agr. 127, 2.