incomitatus
incomitatus, unaccompanied, unattended, alone
Frieze-Dennison Vergil
incomitātus, a, um: (adj.), unattended; alone, 2.456.
Could not find incomitata in Logeion dictionaries.
incomitata Adjective: feminine ablative singular, Adjective: feminine nominative singular, Adjective: neuter nominative plural, Adjective: feminine vocative singular, Adjective: neuter vocative plural, Adjective: neuter accusative plural of incomitatus
in-cŏmĭtātus, a, um, adj.,
- unaccompanied, unattended (rare and mostly poet.; not in Cic., for in de Or. 1, 55, 234, the correct read. is incompta): virginibus in Illyrico incomitatis vagari licet, Varr. R. R. 2, 10, 9: funera, Lucr. 6, 1225: externis virtus incomitata bonis, Ov. P. 2, 3, 35: vestigia ferre, to go without company, alone, Sil. 9, 101.
in-comitātus, a, um (in u. comitor), unbegleitet, ohne Begleitung, a) eig., v. Frauen, Varro u. Verg.: Hercules, Claud. Mam.: funera, Lucr.: lectica, Sen.: poet., incomitata vestigia ferre, Sil. 9, 101. – b) übtr., v. Abstr., externis virtus incomitata bonis, Ov. ex Pont. 2, 3, 36 (aber Cic. de or. 1, 234 jetzt incomptam): numquam incomitata virtus, Ambros. de off. 1, 35, 176.
noli ‥ magorum munera preterire, nec fugientem in Egyptum ~um relinque
consequenter sapientia, quam ~am charitas non deserit, ‥ divina miseratione prearmabitur
non solus hinc exiit nec ~us ad Christum iit
columbe ‥ numquam sole sunt sicut nec reges ~i
incŏmĭtātus, (13) a, um (in, comitor), non accompagné, sans suite : Varro R. 2, 10, 9 ; *Cic. de Or. 1, 234 ; Lucr. 6, 1225 || aliqua re Ov. P. 2, 3, 36, non accompagné de qqch.
in-comitātus
adj.,
- unaccompanied, unattended, alone: Andromache, V.: virtus incomitata bonis, O.