increatus
in-crĕātus, a, um, adj.,
- uncreated, not made, Hier. in Didym. de Spir. Sanc. 8 init.; Claud. Mam. Stat. An. 2, 4.
in-creātus, a, um (in u. creo), nicht erschaffen, Ambros. hexaëm. 1, 1. § 1. Hieron. in Didym. de spir. scto 8 in. Claud. Mam. de stat. anim. 2, 4.
necesse est ut, quemadmodum singulus Pater et singulus Filius est ~us et creator, ita et amor singulus sit ~us et creator et tamen omnes tres simul non plures sed unus ~us et unus creator
fuere et philosophi gentium qui estimabant tria esse ~a et sine principio et ipsa esse omnium principia: Deum, exemplar, et materiem
credo quod idem ipse qui secundum deitatem ~us et infectus est secundum humanitatem et creatus et factus est
Verbo ~o, creanti omnia, immobili, moventi omnia
excessus in Deum se mentis extendit, / forte se sitis satiat increato
clemens Filii increati bonitas
per sensum primum literalem mundi creati sign[ific ]atur mundus ~us archetipus, id est eterne et incommutabiles rationes in mente divina mundi creati
cum pura intelligencia in lumine ~o videt ipsum lumen ~um et in racionibus creaturarum omnium ~is ‥ videt etiam omnes creaturas
in eternis et ~is rationibus contuebimur omnium rerum creatarum existentias
exemplar ~um est in mente divina
lux ~a non immutat ad cognoscendum sinceram veritatem nisi mediante effectu suo
incrĕātus, a, um, incréé : Ambr. Hex. 1, 1 ; Hier. Didym. 8.