increpatio
incrĕpātĭo, ōnis, f. [increpo],
- a chiding, rebuking, i. q. objurgation (post-class.), Tert. adv. Marc. 4, 7; 5, 20.
increpātio, ōnis, f. (increpo), das Anfahren, Schelten, Tert. adv. Marc. 4, 7 u. 5, 20. Donat. Ter. Andr. 3, 4, 17 u. 4, 1, 43: Plur., Augustin. de doctr. Chr. 4, 4. § 6.
posset quidem lenior fieri ~o
superbos et contumaces duris ~onibus castiget, humiles et quietos piis exortationibus refoveat
prae ista supra dicta ~one rapacitatis et fuge coactus ‥ sic invitus consensit(
~o et abjurgatio ‥ ad populum
cum audieris matrem dulci quadam ~one filium verberantem, ‘Fili, ‥’ [] Luc. ii 48
cum ~one cepit inquirere cur eatenus neglexerit celeste mandatum
hec enim vestra ~o et correptio de radice caritatis pullulavit
utrum ‥ ad solam monicionem vel ~onem prelati sui errorem suum debeat revocare
incrĕpātĭō, ōnis, f. (increpo), réprimande, reproche, blâme : Tert. Marc. 4, 7.
Tertull. 4.
advers. Marcion. 7.
sub fin. et 5.
ibid. 20.