increpator
incrĕpātor, ōris, m. [increpo], Gloss. ἐπιτιμητής,
- a chider, abuser: per dilectionem accedit, Cassiod. in Psa. 140, 6; Acr. ad Hor. A. P. 174.
increpātor, ōris, m. (increpo) = ἐπιτιμητής, der Schelter, Tadler, Augustin. in euang. Ioann. tract. 37, 5 extr.
vos ‥ istis ~oribus, immo detractoribus vestris quid poteritis respondere?
incrĕpātŏr, ōris, m. (increpo), celui qui gourmande : Cassiod. Psalm. 140, 6 ; Acr. Hor. P. 174.
Veter. Gloss.)