increpatorius
incrĕpātōrĭus, a, um, adj. [increpo],
- chiding, objurgatory (late Lat.), Sid. Ep. 9, 7.
increpātōrius, a, um (increpo), scheltend, Sidon. epist. 9, 7, 5.
verba ~ia subsecuta est alapa quam ille zelo castitatis faciei muliercule gannientis ‥ infregit
si tibi ~ia et solito duriora propono, facit hoc insolentia tua ‥ que ‥ correctionis ‥ beneficium non admisit
[papa ] indignatus est valde et misit literas ad regem Anglorum mordaces nimis et ~ias quod tales permisit ‥ fieri rapinas
scripsit idem papa regi Anglorum acriter et increpatorie
quedam mulierum de Stokkes venit palam in parliamento ‥ porrigens litteras duci Glovernie ‥; et tenor litterarum erat ~ius penes ducem
incrĕpātōrĭus, a, um (increpo), de reproche : Sid. Ep. 9, 7.