increpitus
incrĕpĭtus, a, um, Part., from increpo.
incrĕpĭtus, ūs, m. [increpo], i. q. increpatio,
- a chiding, rebuking (post-class.), Ap. Deo Socr. p. 52, 49: et increpitu daemonia expellens, Tert. adv. Marc. 4, 8.
increpitus, Abl. ū, m. (increpo), das Anfahren, Schelten, Apul. de deo Socr. 19. Tert. adv. Marc. 4, 8.
1 incrĕpĭtus, part. de increpo.
2 incrĕpĭtŭs, abl. ū, m. , reproche, interpellation : Tert. Marc. 4, 8.
Silva ex oriente terminat a circio Increpito.Ibid. fol. 83 :
Terminat a medio die ab ipso Aldoni et genipereta Increpita.An montosus, ut vir doctus suspicatur ? An circius dicitur
Increpitusab increpando seu sibilando, quia dum flat sonum vel sibilum edit ;
geniperetavero
Increpita, quod in igne crepitet juniperus, dum accenditur ?