increpito
increpito, to keep chiding, urge, scold, nag, harass with words
Frieze-Dennison Vergil
increpitō, āvī, ātus, 1, intens. n. and a.: to make a great noise; to call or cry out to; chide, blame, reproach, 3.454; dare, challenge, 1.738; taunt, 10.900. (increpō)
Could not find increpitat in Logeion dictionaries.
increpitat Verb: present active indicative 3rd singular of increpito
incrĕpĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. [increpo].
- I To call or cry out to one (class.).
- A Encouragingly, to call upon, challenge (only in Verg.): tum Bitiae dedit increpitans, Verg. A. 1, 738.—
- B Reprovingly, to chide, blame, rebuke: increpitare atque incusare Belgas, Caes. B. G. 2, 15, 5: irridere ex muro atque increpitare vocibus, id. ib. 2, 30, 3: verbis quoque increpitans, Liv. 1, 7, 2: hostis amare, quid increpitas, mortemque minaris? Verg. A. 10, 900: aestatem seram, id. G. 4, 138: ob invidiam tibi increpitarent, Prop. 2, 26, 15: aliquem segnitiae, to accuse, Sil. 9, 6; cf.: ignaviam alicui, to cast up to one, reproach one with, Val. Max. 3, 3, 2 fin.—
- II Transf., to beat, strike (very rare): languentia pectora dextrā, Stat. Th. 10, 132.
increpito, āvī, ātum, āre (Intens. v. increpo), I) intr. auf jmd. zuschreien, a) ermunternd = zurufen, tum Bitiae dedit increpitans, Verg. Aen. 1, 738. – b) tadelnd = anfahren, schelten, ob invidiam tibi increpitarent, Prop. 2, 26, 15. – II) tr. zuschreien, A) jmd. mit Worten anfahren, hart anlassen, schelten, höhnen, 1) eig., absol. od. alqm, Verg. u.a.: verbis, Liv.: incr. vocibus, quod etc., Caes. b. G. 2, 30, 3: increpitare atque incusare reliquos Belgas, qui (daß sie) m. Konj., Caes. b. G. 2, 15, 5: caecum audentius hostem increpitans, ›procul‹, inquit, ›abi‹, Stat. Theb. 11, 669. – pertinaciam praetoris, Liv.: aestatem seram, Verg.: cum ab sociis increpitaretur, cur etc., Oros. 4, 1, 15 Z. – m. Genet., jmd. wegen etw. schelten, einer Sache hart beschuldigen, alqm morae, Sil. 8, 263: alqm segnitiae, Sil. 9, 6. – 2) poet. übtr., abstrafend schlagen, pectora languentia dextrā, Stat. Theb. 10, 132. – B) jmdm. etw. vorwerfen, alci rugas, Prop.: alci ignaviam, Val. Max.
See: increpitare
incrĕpĭtō, (13) āvī, ātum, āre (increpo), ¶ 1 intr., crier après qqn, alicui : Prop. 2, 26, 15 || exhorter, encourager : Virg. En. 1, 738 ¶ 2 tr., gronder, blâmer : Cæs. G. 2, 15, 5 ; Liv. 1, 7, 2 || [avec gén., à cause de] : Sil. 8, 263 ; 9, 6 || frapper : Stat. Th. 10, 132 || reprocher, aliquid alicui, qqch. à qqn : Val. Max. 3, 3, 2.
- 1. (m. dat.) (poët.) uitvaren tegen, schelden op;
- 2. (m. acc.) uitvaren tegen, uitschelden, afkeuren, honen [Belgas; pertinaciam praetoris];
- 3. verwijten (iem.: dat.; iets: acc.).
increpitō —, —, āre, freq.
- increpo, to keep chiding, urge, scold, nag, harass with words: quid increpitas?V.: vocibus, Cs.: verbis, L.: Belgas, Cs.: aestatem seram, mock at, V.—To urge, encourage: tum Bitiae dedit increpitans, V.