ineluctabilis
ineluctabilis, not to be escaped, inevitable
Frieze-Dennison Vergil
inēluctābilis, e: (adj.), that can not be averted by struggling; inevitable, 2.324; resistless, 8.334.
ĭn-ēluctābĭlis, e, adj., from which one cannot extricate one’s self, unavoidable, inevitable (poet. and post-Aug.).
- I Lit.: caenum, Stat. Th. 9, 502.—
- II Trop.: tempus, Verg. A. 2, 324: fatum, id. ib. 8, 334; Vell. 2, 57 fin.
in-ēluctābilis, e, unentringbar, I) eig., undurchdringbar, undurchwatbar, caenum, Stat. Theb. 9, 502: ineluctabiles navigio paludes, Sen. nat. qu. 6, 7, 2: Scyllae inel. unda, Anthol. Lat. 653, 23 (286, 23). – II) übtr., unbewältigbar, unabwendbar (vgl. Ruhnken Vell. 2, 57, 3), servitus, unabschüttelbar, Sen.: error, Chalcid. Tim.: propositum, unerschütterlich, Arnob.: bes. vom Schicksal, vis fatorum, Vell.: fatum, tempus, Verg.: necessitas, Arnob.
cui praeter ‥ peccata ‥ accedit ‥ indelebile insipientiae pondus et levitatis ~e
invictum Christi tropeum et ~e bravium
si ‥ laborem tamquam arduum et ~em summis etiam ingeniis subiissemus
rursum propter quod ~e scelus tota et omnis posteritas deperibit
ĭnēluctābĭlis, (15) e, insurmontable, inévitable : Virg. En. 2, 324 ; Vell. 2, 57.
- 1. waaruit niet te ontkomen valt; ➤ ineluctabiles navigio paludes;
- 2. (metaf.) onafwendbaar, onvermijdelijk [fatum].
in-ēlūctābilis e, adj.,
- not to be escaped, inevitable: tempus, V.: fatum, V.