inepte
inepte, improperly, impertinently, absurdly
ĭneptē, adv., v. ineptus fin.
ineptē, Adv. m. Compar. u. Superl. (ineptus), unpassend, I) zu unrechter Zeit, Caecin. in Cic. ep. 6, 7. § 1. – II) unschicklich, ungereimt, läppisch, Cic. u.a.
non est ‥ deridendus ‥ etiam si ~e quid per imperitiam facit
qui cornu S. Patricii ‥ cornicavit ~e, cum id ‥ tamen a tempore Patricii usque tunc nemo facere presumpsisset
breve ~e conceptum est
arcana ‥ qualiter philosophi inveniebant in scriptis illorum ~issime et minime sapienter posita
ĭneptē (13) (ineptus), maladroitement, gauchement, à contretemps : Cic. Tusc. 1, 11 ; Br. 284 ; Gell. 13, 24, 7 || -tius Lact. Inst. 3, 17 ; -issime Quint. 11, 3, 131.
ineptē
adv.
- ineptus, improperly, impertinently, absurdly: disserere: dicere: nil molitur inepte, H.: fautor (i. e. favens), H.