ineptio
ineptio, to be absurd, trifle, play the fool
ĭneptĭo, īre, v. n. [ineptus],
- to talk or act absurdly, to trifle, play the fool (poet.): ineptis, Ter. Ad. 934; id. Phorm. 420: desinas ineptire, Cat. 8, 1.
ineptio, īre (ineptus), ungereimt-, albern-, töricht handeln od. reden, Unsinn schwatzen, miser Catulle, desinas ineptire, Catull. 8, 1: u. ineptis (als Ausruf), du faselst! dummes Zeug! Ter. Phorm. 420; adelph. 934: ludere aliquid atque ineptire, Fronto ep. ad M. Caes. 4, 17. p. 73, 23 N.: apud quem igitur libentius ineptiam, quam cui displicere non possum? Augustin. epist. 3, 5.
quedam sunt accidentia cause: ut oris insipiditas, frigus, somnolentia, ~o ad motum
~onem loquendi
fastidet namque artificem ~o instrumenti, et militem ignavum reddit debilitas lancee et mucronis
See: ineptire
ĭneptĭō, (16) īre (ineptus), intr., être fou, perdre la tête : Ter. Ad. 934 ; Catul. 8, 1.
ineptiō —, —, īre
- ineptia, to be absurd, trifle, play the fool: ineptis, T.: desinas ineptire, Ct.