inerter

inerter [LL], inerte 1 unskilfully, inexpertly. apud curatorem suum remansit, ubi hactenus propriis manibus haud ~er se pascit Gosc. Transl. Aug. I 54; heu! quod inerter sunt descripta V. Ed. Conf. Metr. I 31. 2 slothfully, lazily. ars componitur hic et hec iners ‥ unde ~e, ~ius, ~issime adverbia, et hec inertia ‥ et inerticus ‥ i. ignavus, remissus Osb. Glouc. Deriv. 9; ocianter, otiose, segniter, ~er, flaccide, otiabunde Ib. 399.