ineruditus
ineruditus, unlearned, illiterate
ĭn-ērŭdītus, a, um, adj.,
- uninstructed, unlearned, illiterate, ignorant, awkward (class.): non ergo Epicurus ineruditus, sed ii indocti, qui, etc., Cic. Fin. 1, 21, 72: ne quis illud tam ineruditum absurdumque respondeat, id. Ac. 2, 43, 132: judex, Quint. 10, 1, 32; cf id. 8 prooem. § 26.— Of abstr. things: voluptates, unrefined, coarse, Quint. 1, 12, 18.—Adv.: ĭnērŭdītē, unlearnedly, ignorantly, awkwardly (post-Aug.): non inerudite ad declamandum ficta materia, Quint. 1, 10, 33.
in-ērudītus, a, um, ungebildet, ungeschickt, von Pers., Cic. u.a.: priscorum verborum ineruditissimus fur, Suet. gr. 15. – übtr., v. Lebl., voluptates, rohe, Quint.: modo ne quis illud tam ineruditum absurdumque respondeat, Cic.
eratis neque ~us nec ignavus
altissimus ‥ Judex ‥ populum ~um plebemque indisciplinatum multiplici percutit flagello
discolus, difficilis vel alienus, vel deorsum a schola ~us
ĭnērŭdītus, (16) a, um, ignorant, peu éclairé : Cic. Fin. 1, 72 ; Ac. 2, 132 ; Quint. 10, 1, 32 || [fig.] non raffiné, grossier : Quint. 1, 12, 18.
in-ērudītus
adj.,
- unlearned, illiterate: Epicurus.—Crude, inconsiderate: illud tam ineruditum respondere.