inerudite
ĭnērŭdītē, adv., v. ineruditus.
inērudītē, Adv. (ineruditus), ungebildet, ungeschickt, Gell. 6 (7), 3, 12: non iner., höchst sinnreich, Quint. 1, 10, 33.
ĭnērŭdītē (ineruditus), avec ignorance, en ignorant : Quint. 1, 10, 33 ; Gell. 6, 3, 12.