inevectus
ĭn-ēvectus, a, um, adj. [in-evehi],
- borne or mounted upon (poet.): ne quisquam ... Iret inevectus caelum super, Verg. Cul. 339: tendit inevectus radios Hyperionis ardor, id. ib. 100.
in-ēvectus, a, um (in u. evehi), hinaufgefahren, -gestiegen, Ps. Verg. cul. 100 u. 341.
ĭnēvectus, a, um (in, evehor), sʼélevant : Virg. Cul. 100.
Virg. Cul. 340.