inevitabilis
inevitabilis, unavoidable, inevitable
ĭn-ēvītābĭlis, e, adj.,
- unavoidable, inevitable (post-Aug.): fulmen, Ov. M. 3, 301: mala, Sen. Q. N. 2, 50: fatum, Curt. 4, 6, 11; cf.: sors fati, id. 10, 1, 14: crimen, Tac. A. 1, 74.—Plur. subst.: ĭnēvītābĭlĭa, Sen. Ep. 30, 6.—Adv.: ĭn-ēvītābĭlĭter, unavoidably, inevitably: nos compellit, Aug. Enchir. 13.
in-ēvītābilis, e, unvermeidlich, unausweichbar, fulmen, Ov.: malum, Sen.: crimen, unablehnbarer Vorwurf, Tac. – neutr. pl. subst., non vitare inevitabilia, Sen. ep. 30, 7.
[Deus ] mansor qui ejus ~is inspector et judex est
sciat se in horrendo illo die ‥ coram summo Judice ~em redditurum rationem
ut silentium ‥ teneant ‥ nisi rationabilis occasio et ~is eveniat
unum duorum ~e est non evitari
proth pudor inexcusabilis! o timor ~is! heu dolor intolerabilis!
Elias ‥ sublatus in caelum ‥ generali mortis debito caruisse dinoscitur, quam cuncti ‥ quasi ~e vectigal ‥ pendere coguntur
finem ~em brevis vitae curiosa mente horrescens
mortem inminere ~em
necem subierant ~em
mors autem ~is et incerta
corpus ‥ propter peccatum quidem mortuum est, quia moriendi ~i necessitate astrictum
~e sive de predestinatione et libero arbitrio
ĭnēvītābĭlis, (13) e, inévitable : Sen. Nat. 2, 50 ; Tac. Ann. 1, 74 || pl. n. inevitabilia Sen. Ep. 30, 7, les choses inévitables.
Statim vero iterum Inevitabili morbo corripitur, et ut digna meritis suis recompensatio omnibus appareret, lingua ejus divino igne succendi reperta est. Cui cum hora exitum maturasset, etc.
in-ēvītābilis e, adj.,
- unavoidable, inevitable: fulmen, O.: fatum, Cu.: crimen, Ta.