inexcusabilis
inexcusabilis, without excuse
ĭn-excūsābĭlis, e, adj.,
- that cannot be excused, inexcusable (poet. and post-class.): ne te retrahas, et inexcusabilis absis, Hor. Ep. 1, 18, 58: tempus, Ov. M. 7, 511: onera, that cannot be refused, Dig. 5, 1, 50: necessitas, Cod. Th. 11, 16, 7 al.—Comp., Ambros. de Vocat. Gent. 2, 4.
in-excūsābilis, e, unentschuldigbar, unablehnbar, unweigerlich, ne te retrahas et inexc. absis, Hor.: tempus, Ov.: onera, ICt.: necessitas, Chalcid. Tim. – Compar., Ambros. de vocat. gent. 2, 4.
si ‥ nolueris [dilectionem ] ‥ ~is eris in districto judicio Dei
hic ipsi celi sunt inexcusabiles
aliquis si credat firmiter ‥ aliquid contrarium divine fidei ~is est
evidens ‥ ~is arrogantiae probrum et ostentationis indicium ex eo declaratur
non itaque pro fuga hac apologia necessaria; illorum potius, provincialium viz. episcoporum ~is fuga qui remanserunt
nisi inexcussabilis quaelibet causa urgeat(
ĭnexcūsābĭlis, (16) e, inexcusable, quʼon ne peut excuser : Hor. Ep. 1, 18, 58 ; Ov. M. 7, 511 || dont on ne peut sʼexcuser, quʼon ne peut décliner : Dig. 5, 1, 50 ; Cod. Th. 11, 6, 7.
in-excūsābilis e, adj.,
- without excuse: (tu), H.: tempus, affording no excuse, O.