infrunite
īnfrūnītē, Adv. (infrunitus), albern, einfältig, Herm. past. 3, 9, 2.
~e i. inprudenti
aliena temere diripit et sua ~e distrahit
non sic ~e agebat cum suis
signum sacrum sollemni devotione susceptum irreverenter et ~e abjecit
occasionem itaque prestant subditis delinquendi, qui et ipsi ~e delinquunt
miror nunc plurimum quomodo aliquis sensatus philosophus posset ~e exponere textum tanti philosophi ad hunc sensum
~e, infrenate
īnfrūnītē (infrunitus), follement : Ps. Orig. Job 3, col. 505.