infulatus
infŭlātus, a, um, adj. [infula],
- adorned with the infula; so of victims or of human beings who were led to death adorned like victims, Inscr. Orell. 642; Suet. Calig. 27: mystae, Sid. Carm. 9, 206: rex infulatus, king David adorned with the diadem, Prud. Cath. 9, 5: domus, id. στεφ. 4, 79.
īnfulātus, a, um (infula), mit einer infula geschmückt, a) v. Pers., Suet. Cal. 27, 2: mystae, Sidon. carm. 9, 206: rex, mit dem Diadem geschmückt (v. David), Prud. cath. 9, 5. – b) v. Opfertieren, bos et ovis infulis caerulis infulati, Corp. inscr. Lat. 11, 1420, 20. – c) v. Gebäuden, sacerdotum Valeriorum domus, Prud. perist. 4, 79.
īnfŭlātus, (16) a, um (infula), qui porte un bandeau [de victime] : Suet. Cal. 26 || [fig.] orné du bandeau royal : Prud. Cath. 9, 5.