infrunitus
infrūnītus, a, um, adj. [2. in-fruniscor],
- unfit for enjoyment, tasteless, senseless, silly (post-Aug.): animus, Sen. Vit. Beat. 13, 23: mulier, id. Ben. 3, 16: copia, Macr. S. 5, 1 med.; Vulg. Eccli. 31, 23, and 23, 6.— Hence, adv.: infrūnītē, senselessly (late Lat.), Hilar. in Job, 3, p. 220.
īnfrūnītus, a, um (in u. fruniscor), ungenießbar, albern, einfältig, mulier, Sen.: animus, Sen.: copia, Macr.: anima, Vulg.
procaciter ‥ instat ~a femina
erat fossor ‥ animo irreverenti et ~o
~us transit ecclesiae chorum
unde ipsorum crimen ~orum [] in omnes refundere verens id. : quorundamMaj. II 53
~a, sine freno vel moderatione
tu ‥ sublimes et ~os oculos distorquens in fastum ‥
Frethericus fremens in magnitudine sua et ex adepta fortitudine infronitus
effrenatio garrule ~e gulae ‥
tunc illis convenientibus in unum, ~um et incompositum fecerunt consilium
īnfrūnītus, (15) a, um (in, fruniscor), dont on ne jouit pas, insipide, niais : Sen. Ben. 3, 16, 3 ; Macr. Sat. 5, 15.
Infra :Li rices hom en est bien loins, Qui en infer detort ses poins, Pour ce qu'il ne fu mie humains, Mais fu Enfruns d'averes mains.
Fabula de Lupo et Ansere tom. 1. Fabul. pag. 88 :Pour ce qu'il fu Enfruns et glous.
Adversarium, inimicum designat in Chron. Franc. MS. :Ce nous dist li lous lozengier Dehait chanter devant mengier, Encore en tiennent la coustume Du leu tuit li vilain Enfrume.
En l'an mil iij et quatre vings et ung,c.Ne furent pas d'acort le roy et le commun Pour l'imposition qui desplut à plus d'un ; L'ennemy s'en mesla, qui au bons est Enfrun.