infulcio
in-fulcĭo, si, tum, 4, v. a., to cram in.
- I Lit.: alicui cibum, Suet. Tib. 53.—
- II Transf., to put in, foist in: verbum omnibus locis, Sen. Ep. 114: aliud, id. ib. 106: aliquid epistulae, id. ib. 24: infulsit praeterea nomen Severi, he added to his own names, Capitol. Macrin. 5.
īn-fulcio, fulsī, fultum, īre, I) einstopfen, per vim ore diducto infulciri cibum iussit, Suet. Tib. 53, 2. – II) übtr., hineinfügen, anbringen, alqd epistulae, Sen.: omnibus locis hoc verbum, Sen.: nomen Severi, Capit.
īnfulcĭō, (14) fulsī, fultum, īre, tr., ¶ 1 enfoncer (aliquid alicui) : Suet. Tib. 53 ¶ 2 [fig.] introduire, insérer, aliquid alicui rei, qqch. dans qqch. : Sen. Ben. 3, 28, 3 ; Ep. 24, 22 ; 114, 19.
Suet. Tib. 53. Mori inedia destinanti, per vim ore diducto,
Infulciricibum jussit.
Frontin. 3.
Strateg. 13.
n. 4.